Joops website(2)

Krijg me nou wat! Ik probeer vandaag de oude locatie van mijn website en, ja hoor, de website is toch/nog te bereiken! Voor kortere of langere tijd? Was er een paar dagen geleden inderdaad sprake van een storing bij KPN? Was KPN bezig een en ander te veranderen? Ik weet niet wat KPN allemaal aan het doen is, want mijn website is ook te openen via http://home.kpn.nl/jbrake/. Dus mijn website is op het ogenblik op drie locaties te bereiken! Raar, raar, raar... Na wat navragen (niet telefonisch) en zoeken blijkt de locatie van mijn website http://home.kpn.nl/jbrake/ te zijn. Dat hou ik dan voortaan maar aan. Maar ik heb er geen bezwaar tegen, dat mijn website ook op andere locaties is te vinden.

Joops website(1)

Gisteren kon ik mijn website op de al jaren bestaande locatie niet meer bereiken, afgelopen woensdag nog wel. Andere websites waren zonder meer te openen. Ik dacht aan een storing. Daarom telefonisch contact gezocht met de klantenservice van KPN. Na 17-18 minuten (!) wachten werd ik geholpen. Blijkt mijn website verplaatst te zijn! Ik zou bericht hebben ontvangen over deze verplaatsing. De verplaatsing vloeit nog voort uit de overgang van Planet Internet naar KPN. Persoonlijk heb ik over deze verplaatsing niets ontvangen, gehoord of gezien. Geen mooi werk van KPN! De nieuwe locatie van mijn website is: http://home.kpn.nl/~jbrake/.

Elektrische auto's

Elektrische auto's brengen minder uitstoot van CO2 en van fijnstof met zich mee. Moeten we daar zo weg van zijn? Zijn we bij gebruik van zulke voertuigen de milieuvervuiling niet aan het verplaatsen? Elektriciteit moet ergens geproduceerd worden, en dat gebeurt nog lang niet altijd milieuvriendelijk. Zelfs groene energie wordt niet altijd milieuvriendelijk opgewekt. En wind- en zonne-energie zijn niet overal en altijd beschikbaar. Hetzelfde geldt voor energie uit water, via waterkrachtcentrales. Er is ook nog kernenergie, maar dat roept bezwaren op vanwege het kernafval.

Concurrentie of niet?

Sinds gisteren is er http://www.joop.nl/! Dat is niet van mij! Het is de progressieve nieuws-, opinie- en debatsite van de VARA. Die heeft de VARA Joop genoemd, omdat dat een mooie, vriendelijke, oer-Hollandse naam is. Zoiets klinkt mij goed in de oren! Bovenaan dit stukje is nu een link naar die site. Zal de site van de VARA ook naar mij linken? Zo steunen we mekaar toch!?

Esonstad

Nog een weekend met kinderen en kleinkinderen van Attie en mij naar Esonstad bij Anjum, Friesland, geweest. Alleen Khai was er wegens verplichtingen elders weer niet bij. Het weer viel niet tegen voor bijna half oktober. Maar het was wel gezellig. Kletsen, spelletjes, zwemmen, wandelen, en Zeehondencrèche Lenie 't Hart in Pieterburen en Fries Landbouw Museum in Eernewoude bezocht. Voor foto's: http://home.planet.nl/~jbrake/ en klik op Fotoalbums (Weekendje Friesland 2009).

50e jaars terugkomdag Wageningse alumni 2009

2 oktober jl. was er in Wageningen een terugkomdag voor degenen, die 50 jaar geleden met hun studie aan de toenmalige Landbouwhogeschool begonnen waren. Van de toen 240 studenten waren er nu 115 ouderen aanwezig. We werden ontvangen in het op de foto afgebeelde gebouw Forum van Wageningen University/Wageningen UR op de nieuwe Wageningen Campus. Daar werden ook de lezingen verzorgd. Lezingen over de ontwikkeling van Landbouwhogeschool naar Wageningen University/Wageningen UR nu, en lezingen over ons voedsel (kwaliteit, gezondheid, veiligheid). 'Wageningen' kent de laatste jaren een toename van het aantal eerstejaars met 20%! Was 'Wageningen' vroeger vrijwel helemaal gericht op landbouw, thans is het veel breder van opzet. Niet voor niets is de slogan nu For quality of life. Zowel nationaal als internationaal staat 'Wageningen' nog steeds hoog aangeschreven. Het is de bedoeling alle gebouwen van Wageningen University/Wageningen UR, maar nog niet het hoofdgebouw, weldra onder te brengen op de nieuwe Wageningen Campus aan de noordkant van Wageningen. De dag werd afgesloten met een gezellig samenzijn, borrel met aansluitend een lopend buffet, in Hotel de Wageningse Berg.

Kroatië(3)

Na zes dagen Kroatië ging het weer huiswaarts. We stapten met een goed gevoel in de bus voor de thuisreis. We gingen een mooi land verlaten, waarvan we nog maar een deel hebben gezien: alleen Dalmatië. De rit naar huis verliep voorspoedig. Evenals op de heenreis hadden we nauwelijks oponthoud aan de grens van Kroatië en Slovenië. Onze overnachting in Duitsland was in hetzelfde hotel als op de heenreis. Op de laatste dag hadden we in Duitsland nog een koffiestop bij een zeer bekende stopplaats voor touringcars. Helaas regende het tijdens die koffiestop en konden we niet buiten zitten. We moesten binnen plaatsnemen in een kleine zaalruimte, waar we niet bepaald vriendelijk werden bediend. Geen leuke stop! Het lopend buffet op het einde van de reis bij ABC in Velp (bij Grave) was gelukkig goed. Dat was tegelijkertijd voor vier bussen vakantiegangers. Na dat lopend buffet werden de vakantiegangers teruggebracht naar de opstapplaats, wij dus naar Veenendaal. Voor beelden van onze busreis moet u naar één van de Fotoalbums, of webalbums, gaan. Klik op één van de links hiernaast.

Kroatië(2)

Kroatië is in het noorden erg breed en loopt naar het zuiden smal toe. Het ziet er nog niet erg toeristisch uit, maar het toerisme trekt wel aan. Kroatië heeft een hele lange kust, met veel eilanden en schiereilanden. De kust wordt nog niet vervuild door hoogbouw van hotels. Langs de kust vind je verschillende belangrijke, oude steden. Steden met oude, historische centra. Op onze reis hebben we een bezoek gebracht aan Trogir, Sibenik, Split en Zadar. Het historische gedeelte van Trogir staat op de werelderf-goedlijst van Unesco. Dat geldt ook voor St. Jacobskathedraal in Sibenik en Paleis van Diocletianus in Split. Tijdens ons bezoek aan Sibenik en Split werden we uitgebreid geïnformeerd door een plaatselijke gids.

Voor de kust van Kroatië kun je leuk van (schier)eiland naar (schier)eiland varen. Vaak staat er voor de toeristen een tocht naar de Kornati-eilanden, Nationaal Park Kornati, op het programma. Wij hebben een andere tocht gedaan. Voor de kust bij Zablace (bij Sibenik) hebben we een fort bezocht en zijn vervolgens naar het eiland Zlarin gevaren. Naast een wandeling over het eiland hebben we daar genoten van een uitgebreide, gezellige lunch.

Een bezoek aan een nationaal park stond wel op ons programma, maar dus niet naar de Kornati-eilanden. Wij zijn naar Nationaal Park Krka geweest, met de Krka-watervallen. Dat was na ons bezoek aan Sibenik en met dezelfde gids als in Sibenik. Helaas was het op een regenachtige middag. Trouwens, in Sibenik hadden we al een onweersbui gehad. De andere dagen hadden we mooi weer met veel zon, en onderweg soms een bui. Soms was het iets te warm.

Kroatië(1)

Hierop hebben jullie natuurlijk zitten wachten: met korte tussenpozen een verslagje van onze vakantie. We hadden het graag gedaan, maar gezien de vorige bijdrage hebben we daarvan afgezien. Dus doen we het nu achteraf. We zijn alweer ruim een week thuis!

Eind juni vertrokken we voor 10 dagen naar Kroatië. Een (groeps)busreis met in twee dagen erheen en in twee dagen terug. Met de auto gaat het niet veel sneller, met het vliegtuig natuurlijk wel. In een bus zie je wel veel van de omgeving. We verbleven in Primosten, dat is op zo'n 1600 km van Arnhem.

Onze reis begon in Veenendaal. Vervolgens ging het naar Velp bij Grave. Daar werden de vakantiegangers over zo'n achttal bussen voor de diverse bestemmingen verdeeld. Maar eerst werd bij A(merican) B(uffet) C(orner) koffie gedronken. Die koffie was gewoon slecht. Stond waarschijnlijk al te lang in grote kannen. Maar ja, er moeten in korte tijd heel veel mensen van koffie worden voorzien.

Na de koffie kon de reis beginnen. Ons gezelschap bestond uit 42 personen, de meesten nogal op leeftijd, en een chauffeur. Zowel op de heen- als de terugreis hield de chauffeur er een aardig tempo in. Dat kwam hem op de terugweg, in Duitsland, op een bekeuring te staan. Hij had een afdaling genomen met een snelheid van 80 km/uur, terwijl 60 km/uur was toegestaan. Voor ons gevoel reed hij zo nu en dan wel wat dicht op een voorganger. Tijdens de heen- en de terugreis wees de chauffeur ons regelmatig op bijzonderheden. In Kroatië bleek hij goed thuis te zijn.

De eerste dag ging naar onze slaapplaats in Seebach bij Deggendorf (Duitsland). Dat was een goede plaats om te overnachten. Een hotel met een goede slaapgelegenheid en een goed restaurant. We waren - gelukkig - het enige gezelschap, dat daar verbleef. De volgende dag werd de reis naar Koatië via Oostenrijk en Slovenië voortgezet. Slovenië zag er goed uit en Kroatië leek zich aardig hersteld te hebben van de oorlog 1991-1995. Aan het eind van de middag kwamen we bij ons hotel in Primosten aan. Het oude, oorspronkelijke Primosten ligt aan zee op een schiereiland. Heel mooi! Het is heel vaak te zien in tv-reclame voor Kroatië. Het hotel ligt ook aan zee, op een ander schiereiland. Dat schiereiland heeft aan de noordkant, in de hoek met het vaste land, een mooi strand (gebroken steen). Een deel van het hotel was nog niet in gebruik: beschadigd door de oorlog. Het was goed slapen en goed eten (ontbijt en diner) in het hotel. De eerste avond werd het diner opgeluisterd door livemuziek.

Wat mag wel en wat doe je niet?

Hebben jullie het ook gehoord of gelezen? Het wordt afgeraden op je weblog te melden, dat je op vakantie bent. Er zijn veel mensen, niet alleen bekenden, die een weblog lezen. En verzekeringsmaatschappijen zouden weleens vervelend kunnen doen bij ongenode bezoeken tijdens een vakantie. Dus je mag wel op vakantie, maar... Maar je hebt nog zoiets als vrijheid van meningsuiting? Ik mag toch melden wat ik wil, leuk of niet leuk, interessant of niet interessant, wat ik de aandacht waard vind?! Wegen die ongenode bezoeken dan zo zwaar? Ongenood betekent niet uitgenodigd! Ik heb toch niet om die ongenode bezoeken gevraagd!?

Massale biggensterfte

Varkens in Nood heeft weer wat gevonden om de mensen erop te attenderen: massale biggensterfte. Van de ruim 30 miljoen geboren biggen per jaar sterven er zo'n 3 miljoen in de eerste weken van hun leven. En dan worden er jaarlijks ook nog ruim 2 miljoen biggen dood geboren. Dat is toch schandalig!? Zo krijgt de Partij voor de Dieren toch nog gelijk: boeren zijn misdadig. Die massale biggensterfte is een direct gevolg van de wijze waarop in Nederland met productiedieren wordt omgegaan! Hiertegen wil Varkens in Nood in actie komen. De landelijke media hebben afgelopen woensdag hierover uitgebreid bericht. Enige nuancering ontbrak evenwel.
Die berichtgeving is veel varkenshouders in het verkeerde keelgat geschoten. De hoofdredactie van Trouw had de moed een paar dagen later een brief te plaatsen over het misleidende karakter van de campagne van Varkens in Nood. Natuurlijk, de biggensterfte is, samen met het aantal doodgeboren biggen, niet onbelangrijk in de zeugenhouderij. Dat zijn verliesposten, die de zeugenhouders zo klein mogelijk trachten te houden. Het wonderlijke is, dat deze verliesposten in de gangbare varkenshouderij, gewoonlijk aangeduid als bioindustrie, kleiner zijn dan in de biologische zeugenhouderij. En in de natuur, bij de wilde zwijnen, zijn de verliezen nog veel groter. Dat is toch wel een andere kijk op de massale biggensterfte! En een nog levende big bij dode biggen doen? Zoiets gebeurt ook weleens bij mensen in het mortuarium. Gaan we nu trouwens bij Wakker Dier stemmen voor varkens in de modderpoel?

22 mei 2009

Mijn zoon is getrouwd! Met een knappe meid! We hebben jaren op dit huwelijk gewacht. Maar afgelopen vrijdag hebben Khai en Anouk elkaar het jawoord gegeven. Het hele gebeuren had op Landgoed Beukenrode in Doorn plaats. Hoewel het 's ochtends nog regende, en het in Amersfoort ook donderde, was het verder een zeer zonnige dag. Het (burgerlijk) huwelijk werd buiten voltrokken, de receptie was buiten en we hebben buiten gegeten. Alhoewel, 's avonds werd het buiten toch behoorlijk fris. Mijn vriendin had ook voor dit huwelijk een kaars opgemaakt (zie foto). Het was een hele fijne gebeurtenis, dat in betrekelijk kleine kring werd gevierd. Khai en Anouk: gefeliciteerd met jullie huwelijk!

60 jaar "Marianum"

Afgelopen zaterdag in Groenlo naar de reünie ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van "Marianum" geweest. Erg gezellig, de groep van de oudste oud-leerlingen (1948 - 1963)! Helaas waren er niet veel personen aanwezig, die in 1959 geslaagd waren voor het hbs-eindexamen. Alhoewel, ten opzichte van andere oude jaren was 1959 nog goed vertegenwoordigd. Ik zag een aantal gezichten, dat ik nog nooit op een reünie gezien had. Dus na 50 jaar pas weer gezien! Henk ten Hagen en Louis Katier, bijvoorbeeld, hebben zich volgens mij nooit eerder op een reünie laten zien. Op bovenstaande foto lopen zij toevallig op het trottoir voor het huidige gebouw van "Marianum".

Megastallen

Veel mensen hebben bezwaren tegen de bouw van nieuwe, grote veestallen, megastallen, voor koeien, varkens, kippen (enz.). Zij zouden het landschap ontsieren, voor stankoverlast zorgen , bijdragen aan meer vrachtverkeer op smalle wegen (enz.). Maar er zijn bestaande landbouwbedrijven, die regelmatig uitbreiden. Bedrijven, die er iedere keer een stal bijzetten. Dat kan wel! Wat zijn dat dan voor bedrijven?

50 jaar geleden

Dit jaar worden vele herinneringen opgehaald aan en komen vele herinneringen boven van het jaar 1959. 1959 is een belangrijk en bijzonder jaar voor mij, en het was ook een mooi jaar. In dat jaar slaagde ik voor het eindexamen hbs-b, en verliet het ouderlijk huis en ging studeren aan de Landbouwhogeschool, nu Wageningen UR, te Wageningen. Toen was ik een jongeman van 17 jaar, die net begonnen was met roken, zij het in zeer lichte mate. Zijn eerste biertje dronk hij niet op de eindexamenfuif maar iets later, op de avond vóór de internationale motorcross, die in die tijd jaarlijks op de vierde zondag in juli in zijn geboortedorp plaatshad.
Wat me het meeste is bijgebleven is de zomer van 1959. Warm en droog, maar niet onaangenaam. Die zomer begon al in mei. De r.-k. hogereburger- school “Marianum” te Groenlo, een school toen geleid door paters Maristen, bestond uit een stenen hoofdgebouw en een aantal houten barakken. We moesten in 13 vakken eindexamen doen, schriftelijk en/of mondeling. Dat zijn wel wat meer vakken dan het huidige eindexamen vwo. Tijdens het schriftelijk examen in de eerste helft van mei was het al aardig warm in die barakken. Nogal zweten dus met dat examen.
En dan de maanden juni, juli en augustus. Van die maanden kon ik uitgebreid genieten, want ik had een hele lange vakantie. En ik vond het heerlijk om mee te werken op de boerderij in Lievelde, toen gemeente Lichtenvoorde, nu gemeente Oost Gelre. Ergens naar toe gaan was er nog niet bij op de boerderij, hoogstens voor een dag of een middag. Om bijvoorbeeld een kamer te zoeken in Wageningen. De droogte deed veel kwaad in 1959. Tegenwoordig zou er al gauw gesproeid worden, toen gebeurde dat eigenlijk nog helemaal niet. Het hooien ging wel vlot, maar het gras groeide natuurlijk niet. Er kwam een tekort aan voer voor de melkkoeien en de boeren in de drogere streken moesten daarom met voer uit andere gebieden geholpen worden. Voor het transport van het voer werd zelfs het leger ingeschakeld. Onze koeien konden het zonder hulp van elders stellen, alhoewel de melkproductie door de geringere grasgroei lager was. Daarnaast ontstond er een tekort aan water voor het rundvee. Daarvan hadden wij weinig last, omdat onze boerderij in 1958 op de waterleiding was aangesloten. We konden daardoor juist andere boeren, buren, helpen.
Onze boerderij was toen nog een echt gemengd bedrijf. Niet alleen het gras maar ook het graan deed het niet goed in 1959. De oogst verliep natuurlijk heel gemakkelijk en snel. Wel wat anders dan in 1956, toen in september de alweer groen uitgelopen hokken haver nog binnengehaald moesten worden. Op de eerste mooie zondag in die maand september, ik weet niet meer welke zondag in september dat was, zei de pastoor in de kerk, dat hij de preek kort hield opdat er aan de oogst gewerkt kon worden. De eerste keer, dat met toestemming van de pastoor op zondag op het land gewerkt mocht worden! Tegenwoordig is het heel gewoon zondags buiten het melken en het verzorgen van vee nog ander werk op de boerderij te doen.
Als ik het goed heb werd in 1959 op onze boerderij de rogge voor het eerst met door een tractor getrokken zelfbinder gemaaid. Die tractor met zelfbinder was van de coöperatieve werktuigenvereniging. De haver deden we nog zelf met paard en machine maaien en dan opbinden met de handen. Een maaidorser zag je toen nog haast niet in de Achterhoek. Voor het binnenhalen van de oogst werd er in een tweeploegendienst gewerkt. Ik haalde met paard en wagen, samen met moeder of broer of zus, het graan van het land, mijn vader samen met andere broer(s) en zus(sen) leegde dan in de ‘schoppe’ de wagens. Zeker tot mijn twintigste heb ik veel meegewerkt op de boerderij. Ik was de oudste zoon, en mijn vader was enigszins gehandicapt. Daarom moest ik nogal vaak het loopwerk met het paard doen. Vond dat niet erg, deed het graag.
De aardappeloogst was in 1959 bij ons echt slecht. Toevallig dat jaar werden de (consumptie)aardappelen op een hoog gelegen stuk land geteeld. Normaliter kwamen er van twee are aardappelen zo’n tien karren met grote aardappelen, in 1959 was het heel veel kleine aardappelen en nauwelijks één kar vol grote. De eigen behoefte was ternauwernood gedekt, er kon niets verkocht worden.
1959 was een jaar van veranderingen op de boerderij. De dienstmeid ging de deur uit, omdat zij te duur werd. Omstreeks dat jaar gingen de lonen van meiden en knechten nogal omhoog. Hier en daar verdween dus de meid en/of de knecht van een boerderij. Maar er was een werktuigenvereniging, die zo nu en dan ingeschakeld kon worden. En op onze boerderij kwam een melkmachine. Ter compensatie van het vertrek van de dienstmeid en van mijn vertrek naar Wageningen?! Er waren zo’n tien koeien op de boerderij en tot dan werd er soms door vijf personen met de hand gemolken.
In Beneden-Leeuwen, de geboorteplaats van mijn overleden vrouw, hadden ze in 1959 nog op een andere manier last van de droogte. Op een zondag- namiddag in augustus was de pastoor aldaar een nieuw voetbalveld aan het inzegenen. Maar plotseling was er brand: de vlammen sloegen uit een huis met rieten dak. Iedereen wilde de brand zien en de inzegening van het sportveld werd afgeblazen. Mijn vrouw stond bij de voordeur van een ander huis met rieten dak naar de brand te kijken. Op een gegeven moment keek zij naar boven: stond dat huis ook in brand. Iets later sloeg de brand over naar een derde huis met rieten dak verderop. Het riet was natuurlijk kurkdroog en door de wind werden gemakkelijk vonken overgebracht! Verschillende huizen met rieten daken moesten trouwens nat gehouden worden!
In september 1959 ging ik naar Wageningen. Voor mijn verhuizing, van een koffer, een paar tassen en een fiets, reed ik mee met een vrachtwagen van Grolsch(!). Ik wilde lid worden van de katholieke studentenvereniging St. Franciscus Xaverius en volgde bij die vereniging de ontgroening. Dat was niet prettig, maar wel goed. Wageningen was toen een saaie plaats, nu niet meer. Daarom was toen het lidmaatschap van een studentenvereniging zeker nuttig en aangenaam. Na de ontgroening begon ik aan het eerste studiejaar, de propedeuse. College lopen dus.

De eerste bijeenkomst ter herinnering aan 1959 is dus al achter de rug: het tiende lustrum van het Jaar 1959 van mijn studentenvereniging. Binnenkort is er een reünie ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van “Marianum”. Kan ik lui ontmoeten, die in 1959 op die school slaagden voor het eindexamen. In het najaar, in oktober, is er in Wageningen een terugkomdag voor al diegenen, die in 1959 met hun studie aan de Landbouwhogeschool zijn begonnen. En dan is er in september nog een bijeenkomst voor de ouderen onder de in Wageningen afgestudeerde veetelers, zoötechnici en dierwetenschappers. Die bijeenkomst heeft evenwel weinig met 1959 te maken. Natuurlijk, een aantal veetelers in 1959 begonnen met de studie aan de Landbouwhogeschool zal daar ook bij zijn.

50 jaar Jaar 1959 KSV St. Franciscus Xaverius, Wageningen

Met het Jaar 1959 van KSV St. Franciscus Xaverius hebben we gisteren in Deventer gevierd, dat we straks, in september, 50 jaar geleden begonnen zijn aan onze studie aan de Landbouwhogeschool te Wageningen. Een hele gezellige bijeenkomst met jaargenoten en hun partners. Heel veel

stellen zijn al jaren samen! En het waren, helaas, alleen jaargenoten, die hun studie voltooid hebben. Het merendeel van de aanwezigen heeft elke reünie van het jaar, om de vijf jaar, bijgewoond. Enkelen waren nu voor het eerst op een reünie aanwezig. Ik heb meerdere reünies bijgewoond, maar voor mij was het de tweede keer samen met mijn vriendin Attie.

Het jaar 1959 is voor mij, en voor anderen denk ik ook, een heel belangrijk jaar. Dit jaar, 2009, is een jaar, waarin daarover vele herinneringen worden opgehaald. Daarvan zal ik de komende tijd wel het een en ander laten merken.

Carbidschieten

Carbidschieten met oud en nieuw wordt vooral gedaan in het oosten van ons land. Je kunt het beschouwen als iets behorend tot onze folklore, ons culturele erfgoed. Het zou iets met de zonnewende (21 december) te maken hebben. Vroeger gebeurde het met name op de boerderijen. Met carbid (CaC2). Met melkbussen. Toen ik heel jong was heb ik een paar keer carbiedschieten mogen aanschouwen, maar ik heb het zelf nooit gedaan. Bijgaand een link naar een video, http://www.youtube.com/watch?v=iegD2Rfpev8, die het carbiedschieten goed weergeeft. Carbid met water (CaC2 + 2 H2O) geeft ethyn of acetyleen (C2H2) (en Ca(OH)2). Dat gas hoopt zich op in de melkbus en wordt vervolgens aangestoken. Tegenwoordig doen de jongelui, vaak niet van boerenafkomst, carbidschieten ook met ander materieel. Dat laat een andere video, http://www.youtube.com/watch?v=WuBgZr3_thA, zien. Men maakt zelfs weleens gebruik van een giertank (http://www.youtube.com/watch?v=1XKrjUkaq6c)! Carbidschieten is niet zonder risico, zowel voor de beoefenaars als voor de omstanders. Ook kunnen er ramen van huizen in de omgeving springen. Voorzichtigheid is dus geboden!